بیانیه مشترک افراد و تشکلهای فرهنگی و اجتماعی:

سال مولانا را جدی بگیریم!

 دوست عزیز. این بیانیه را بخوانید و در صورت تمایل با کلیک روی «نظرات» امضا کنید. این بیانیه پس از جمع آوری امضاها از سوی مطبوعات و خبرگزاری های داخلی و خارجی منتشر خواهد شد.

      اشعار مولانا تنها نقطه امیدبخش در دوران سیاهی است که در آن زندگی میکنیم. (هاینس مانک، شاعر شهیر آلمانی)

      هم میهنان عزیز و مسئولین محترم کشوری؛

      سال 2007 بعنوان سال جهانی مولانا نامیده شده است و سالی است که دنیا دارد در برابر عظمت مولانا کرنش می کند. این در حالی است که در ایران تقریبا هیچ خبری نیست! و جز در موارد معدود، عزمی را برای گرامیداشت و آشنایی با اندیشه های متعالی این عارف و متفکر برجسته ایرانی در این سال فرخنده نمی بینیم.

      جای نگرانی دارد که اگر نسل جوان ایران که دچار بحرانهای روحی و روانی و فقر هویتی است، با میراث فرهنگی و اندیشه های ناب عرفانی گذشتگان ناآشنا و بیگانه باشد، بیش از این رو به اضمحلال رود. جای آن دارد که مسئولین و همینطور جریانهای خودجوش و داوطلب مردمی بهای بیشتری به این موضوع بدهند و در سال مولانا با اجرای برنامه های پیشنهادی زیر، گامهای اساسی برای حرکت به سوی جامعه ای سالم، پویا و پر از مهر و مدنیت بردارند:

1. برگزاری همایشهای آشنایی با اندیشه و عرفان مولانا در سراسر کشور با بهره گیری از حضور اساتید و محققین برجسته ایرانی و خارجی.
2. برگزاری تورهای قونیه برای آشنایی نزدیک جوانان با آداب و رسوم طریقت مولانا.
3. برگزاری نمایشگاههای تخصصی کتاب و CD مولانا در سراسر کشور.
4. ایجاد یک سایت اینترنتی مرجع و جامع درباره مولانا و اندیشه و آثار او.
5. تهیه کتابچه ها و جزواتی در جهت ساده نویسی و بازخوانی روان داستانهای مثنوی معنوی برای مقاطع سنی مختلف (کودکان، نوجوانان، جوانان ...)
6. برگزاری مسابقات مختلف برای تشویق جوانان به پژوهش در این زمینه.
7. ایجاد بنیاد ملی پژوهشهای مولانا و انتشار مجله تخصصی مولانا.
8. نامگذاری میادین و خیابانهای بزرگ شهرهای مختلف به نام مولانا.

       سخن آخر اینکه هر چه زمان به جلو میرود و افقهای ذهنی تازه تری در مقابل بشر گشوده میشود، جامعه انسانی عظمت مولانا را بیشتر درک میکند. ما امضا کنندگان زیر پیمان می بندیم که در اجرای برنامه های فوق الذکر بحد وسع و توان خود تلاش و کوشش نماییم و از دولتمردان و انسانهای دلسوز متوقعیم که برای رویارویی با مشکلات و نارسایی های فرهنگی و اجتماعی جامعه نقش تفکرات عرفانی و میراث جاودانه متفکران اعصار و قرون گذشته را جدی بگیرند.

من که ره بردم به گنج حسن بی پایان دوست

صد گدای خود را بعد از این قارون کنم!

      آینده نگر: دبیرکل کانون آینده نگری ایران گفت: در کمال تاسف احساس میشود که امروز میزان مشارکت اجتماعی مردم ما شاید به نازلترین حد خود رسیده است. شاید بتوان مهمترین بحرانی که جامعه ایران امروز را تهدید میکند، «بحران مشارکت اجتماعی» دانست.

      رامین ناصح که عصر روز سه شنبه 17 بهمن در جلسه معارفه با اعضای جدید کانون در دفتر مرکزی این تشکل سخن میگفت، با بیان این مطلب افزود: اهمیت این مبحث بحدی است که به عقیده من شکافتن آن در یک جلسه و گفت و شنود کوتاه مقدور نیست و باید بررسی ها و کاوشهای ژرف و گسترده ای درباره آن صورت بگیرد و با جدیت تمام برای کشف و ارائه راهکارهای عملی مقابله با این بحران و بازگشتن پویایی و نشاط به جامعه کوشش شود.

     در یکی از هفته نامه های محلی خوزستان مقاله ای نوشته شده بود حاوی دیدگاههای تعصب آمیز ملی و ناسیونالیسم افراطی، که در آن از عکس مولانا در کنار سربازان هخامنشی و پاسارگاد و... استفاده شده بود! این موضوع باعث تعجب و تاسف من شد. بهره برداری از مولانا برای ترویح دیدگاههای ملی افراطی و «پان سازی» به هیچ وجه مناسبت ندارد. زیرا مولانا شاعری است که ذره ای از گرد تعصبات ناسیونالیستی بر آثارش ننشسته است. او یک عارف انسان گراست و هیچ کس نمی تواند حتی یک بیت از مولانا در ستایش ملت و میهن پیدا کند. حتی در یک جا صراحتا می فرماید: «زنده و مرده وطنم نیست بجز فضل خدا...» سعدی و حافظ و خیام نیز به همین گونه.

      مولانا عارفی است جهان نگر، با افکاری آسمانی و متعلق به کل بشریت، که در چارچوب جزم اندیشیها و تعصبات بی هوده ملی نمی گنجد. بزعم نگارنده این دعواهای اخیر که مولانا ترک بوده یا افغانی یا ایرانی... بسیار مضحک است. بجای طرح چنین مسائلی بیاییم ژرفای اندیشه و عرفان مولانا را –بعنوان میراث گرانسنگ بشری- بشناسیم و معرفی کنیم. در بینش عرفانی که با اندیشه های وحدت وجودی همراه است، ملت گرایی افراطی جایی ندارد. چرا که هر فرد عارف مسلک به همه انسانها بطور یکسان عشق می ورزد (عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست)

      زمانی انیشتین گفته بود: «ناسیونالیسم بیماری دوران کودکی بشریت است!» این بیماری بالاخره باید درمان شود. و این زمانی است که انسان عاشق شود و به جامعه بشری بعنوان یک موجودیت واحد، فارغ از رنگ و نژاد و آیین و مسلک ... عشق بورزد و از قید و بند مرزهای موهوم ملی که هیچ اصالتی ندارد و اکثرا بوسیله جنگ و برادر کشی و استعمار پدید آمده است، رها گردد. به فرموده شیخ شبستری:

جهان انسان شد و انسان جهانی               از این پاکیـزه تر نبود بیانی

شرط مردی نیست با یک سر دو همسر داشتن!

سر در آغوش یکی، دل جای دیگر داشتن!

گر روا فرموده قرآن اختیار چار زن

بعد از آن گوید بشرط عدل و مضطر داشتن

بعد از آن گوید شما از عدل کردن عاجزید

کی توانید این زنان با هم برابر داشتن!

ور بگویی مصطفی را بوده زوجات عدید

کس نتاند خلق و خویی چون پیمبر داشتن

پله پله میرود اسلام تا اصلاح خلق

اندک اندک باید این رسم از میان برداشتن

مهربانی کن به زن زیرا که در آیین ما

می نباید خاطر زن را مکدر داشتن...

تعدادی از NGOهای فعال کشور بیانیه مشترکی را درباره آبگیری سد سیوند منتشر کرده اند که «کمیسیون میراث فرهنگی کانون آینده نگری ایران» و «موسسه علمی – فرهنگی آینده نگر» از امضا کنندگان آن هستند. تعدادی از رسانه ها از جمله روزنامه های همشهری و کارگزاران این بیانیه را منعکس کرده اند. ذیلا متن کامل بیانیه مزبور را از نظر خوانندگان میگذرانیم.

      آینده نگر: دکتر مصطفی تاج زاده –معاون سابق وزارت کشور- معتقد است: تشكل‌ها و نهادهاي سراسري و مردمي در جامعه ما حرفه‌اي نيستند. يكي از دلايل ضعيف بودن احزاب، NGO ها و ... همين مسأله يعني ضعيف بودن احساس رسالت اجتماعي در ماست كه با مواجهه با دشواري‌ها، فوراً به لاك انزوا فرومي‌رويم.

      وی می افزاید: بسياري از شهروندان با طرح اين واقعيت كه اقدامات فردي را در مواجهه با معضلات اجتماعي، فرهنگي، اقتصادي، اخلاقي، و ... مؤثر نمي‌بينند، "انفعال" و "بي‌تفاوتي" را نتيجه مي‌گيرند، به جاي آنكه از گستردگي و پيچيدگي مشكلات و مفيد نبودن تلاش‌هاي فردي نتيجه بگيرند كه لازم است با "حركت جمعي، دائمي و سازمانيافته" به مقابله با مشكلات بپردازند و براي بهبود اوضاع بكوشند